vrijdag 3 juli 2020

Laot ut zo

De hut waar ik graag kom heet: 'laot ut zo'...

Ik kom er vaak en heel graag. Het is een plekje waar ik tot rust kom, waar ik kan turen en mijmeren. In afwachting van wat er komen gaat. Er zitten vele vogelsoorten en soms komen er hertjes of vossen. Ik wilde een boek gaan maken of een blog bijhouden. Of eerst het een en daarna het ander.
Een paar woordjes opschrijven over wat ik daar weer heb be-leefd. Er komen vaak ook andere natuurmensen. Sommigen komen rustig kijken en praten liever niet terwijl anderen het heel gezellig maken. Soms komen er ook wel wandelaars die totaal niet in de gaten hebben dat het er wel rustig moet zijn want anders komt er natuurlijk niks. Klapperdeklap met de deur en de luikjes. Of een hoop geritsel met koekjes en snoepjes. En bam bam nog meer lawaai. Meestal ga ik dan weg. Dit zijn vaak de dagen in het weekend. Ach ja, de natuur is van iedereen. Toch stoort het me soms, ik kan er niks aan doen. Deze ontmoetingen en mijn beleving wil ik gaan bloggen, misschien verzamel ik alles later wel in een boek. Ik ben begonnen in juli 2020 en ik wil het eens een jaar gaan doen, eens kijken wat het wordt. 
Ik fotografeer daar met mijn Nikon P1000. Daar ben ik heel erg blij mee want ik kan het ver inzoomen. Voor de kenners....tot 3000mm. Ik dacht dat dat onmogelijk zou zijn. Het is een beetje moeilijk ook want hou dat maar eens stil. Vaak lukt het wel. Zelfs vogels in vlucht.
Ik zal daarover af en toe ook wat schrijven.
Ik heb een mooie verrekijker gekregen. Dat tuurt toch fijner dan steeds met een oog door de camera. Bovendien  kost dat geen accu.
Ik hoop dat het een vermakelijk blogje wordt.
De kleurtjes heb ik gekozen uit de foto van de hut om in de sfeer te blijven.

-veel plezier-

Dit is de hut, ik ben er vaak en met mij nog vele anderen.


Op 2 juli zag ik wel het een en ander net zoals de afgelopen weken. Het was me toch een groot feest.
Er wordt wel eens gezegd dat daar niks zit.
Ik ontken.


De zwarte ooievaar is er al een poosje te zien. Vanmorgen was hij op het strandje voor de hut. Ja strandje want het water staat laag.


Het landschap is ook wel aardig om vast te leggen, zeker nu de waterstand wel kwetsbaar is. Vorige zomer was het droog. Nu staat er wat meer. Na flinke regen ontstaan er grote plassen voor de hut maar volstromen doet het ven nog niet. 


Er zaten twee dames in de hut met koffie en koekjes. Vogelkijkers noemden ze zich. De vraag rees welke roofvogel in de lucht cirkelde en we waren het er over eens dat het een buizerd was. Ik oefen wat met mijn camera. Ik heb zelf een stand U ingesteld voor vliegende vogels. Dat is moeilijk hoor. Bij het nader bestuderen bleek het een wespendief. Wat een gave waarneming. Een dame vraagt of ze de foto mag hebben. Ze geeft me haar nummer. 


Er steekt weer een reegeit over naar het vroegere aalscholver eilandje. Zou ze er jongen hebben verstopt? Ze gaat er regelmatig heen.

- Wordt vervolgd -


Geen opmerkingen:

Een reactie posten