zaterdag 18 juli 2020

Roodkapje

Sprookjes bestaan echt.
Dat zal blijken vandaag.

Ik slaap slecht, ik ben rond 2 uur en rond 4 uur wakker. Ik wil nog even doorslapen maar om 5.53 uur word ik weer wakker en sta ik op. Mijn spullen staan al klaar. Ik hoef alleen maar een kan kokend water te maken voor de koffie. Eten hoef ik niet zo nodig maar een kan koffie zo vroeg in de morgen is toch wel lekker.



Ik fiets richting de hut en zie de zon die net is opgekomen. Er staan twee ree├źn in het weiland, kortom het is een prachtige dag aan het worden.
Ik kom aan bij de hut als het 6.15 uur is. Er is al iemand zelfs. Ook hij komt voor de zeearend. Ik kijk even en zie mijn vriend direct op het eiland zitten.


Ik zoom uit om het eilandje in beeld te brengen. Het is windstil en de kale boom met daarop de zeearend wordt mooi gereflecteerd in het water.


Hij blijft hier een poosje zitten. Zijn klauwen stevig om de boomtop geklemd.


Ik krijg hier nooit genoeg van. Ik vind het zo'n impossante verschijning.
De mist verhoogt de sfeer vind ik.


Opeens vliegt hij weg.


Een heel stuk verder gaat hij zitten. Hij kijkt even wat rond en wat blijkt even later, daar ligt een prooi. Hij zal de prooi meeslepen naar een droog stuk en daar begint hij aan zijn ontbijt. Rotte gans, lijkt me lekker.




Dan ziet hij roodkapje en hij slaat op de vlucht. We zien hem de hele ochtend niet meer terug.


En hier is dan roodkapje.


Dus we geloven nu in sprookjes.
Wat is dit?
Een vrijgezellenfeest?
Weddenschap verloren?
Of was hij op zoek naar de wolf?

We weten het niet.
Enerzijds zijn we teleurgesteld omdat de zeearend weg is.
Anderzijds moeten we er om lachen en hier zullen we nog vaak over kletsen.
Het moet echter niet gekker worden hier.

Na deze gekkigheid weet ik eigenlijk niks meer.
Ik fotografeer nog wel wat maar niet meer zo gemotiveerd.
Het is mooi geweest deze week, het begon met een wespendieven, koekoeken en de zeearend en het eindigt met Roodkapje.

-tot volgende week-















Geen opmerkingen:

Een reactie posten